Hij is nog steeds de jongst debuterende speler uit de historie van FC Utrecht. Als 17-jarige speelde hij al UEFA Cup voetbal met FC Utrecht en werd terecht gezien als een groot talent. Waar andere talenten uit zijn lichting bij (grote) clubs in Spanje, Italië, Engeland en Frankrijk speelden haalde hij nooit de top. Een verhaal van een groot talent dat een groot talent bleef. Ik heb een gesprek met Edwin de Kruijf, nog steeds even vriendelijk als toen en nog altijd actief in de voetbalwereld.

De start in het betaalde voetbal
Edwin de Kruijjf was 16 toen hij bij FC Utrecht in de A1 kwam. Het seizoen erop kreeg hij een gesprek met Berger en zat gelijk al bij de selectie en heeft de hele voorbereiding meegemaakt als volwaardig selectiespeler. "Ik kreeg een koelkastcontract, zo noemden ze dat toen, nadat ik debuteerde tegen Sparta. Na drie maanden kreeg ik een gewoon contract. De eerste wedstrijd van het seizoen speelden we uit bij Sparta en verloren we met 6-2. Berger heeft me toen laten debuteren, ik viel daar in voor Plomp". Het was al met al geen gelukkig begin omdat een week later FC Utrecht uit bij PSV klop kreeg met 9-0. Maar met het spel van Edwin ging het goed: "Een aantal weken later debuteerde ik in de UEFA Cup bij Lask Linz uit. Het ging heel snel en heel goed. Ik kreeg na de wedstrijd tegen Verona complimenten dat ik goed gespeeld had tegen Di Gennaro, ik wist echt niet dat hij international was en speelde gewoon mijn spel. Misschien maar goed ook dat ik dat niet wist. In die periode wilde PSV met me praten, maar ik geloofde het wel en wilde gewoon bij Utrecht spelen. Ik vond het geweldig allemaal. Ook de wedstrijden tegen Real Madrid waren mooi om mee te maken. We trainden in Madrid de avond voor de wedstrijd in het stadion en ik schrok wel een beetje. Ik vond het zo'n grote betonnen bak. Bij de wedstrijd in Madrid waren ook maar iets van twintigduizend mensen, alleen de onderste ring was bezet. Die sfeer daar was wel goed, want wij waren maar gemiddeld zevenduizend man gewend in het seizoen daarvoor toen we vierde werden. Terwijl het tegenwoordig tegen Heracles al vol zit. Dat had ik ook wel mee willen maken, wekelijks voor twintigduizend toeschouwers spelen". Dat seizoen scheurde hij zijn enkelbanden: "Na die blessure duurde het ook weer langer dat ik weer mijn niveau haalde. Toen kreeg ik ook kritiek van de pers en publiek". Edwin is het eens met mijn opmerking dat hij op verkeerde posities gebruikt werd: "Dat klopt, ik voelde me het lekkerst achter de spitsen, daar heb ik aan het begin van mijn carrière ook gespeeld en toen ging het goed. Ze vonden dat ik niet samen met Robbie Alflen op één middenveld kon spelen. In die periode heb ik veel geleerd. Ton Pattinama schopte me een keer op de training drie meter omhoog en toen heb ik een keer klootzak tegen hem geroepen. Drie weken lang heeft hij me op de training opgezocht tot ik doodziek van hem werd en hem in een actie op zijn poot trapte, toen gaf hij me een hand en zei: "Zo wil ik het hebben". Maar als ik in een wedstrijd een schop kreeg stond hij voorop om verhaal te halen bij de dader".

De periode Fafié
Edwin praat met respect over collega-spelers, zo heeft hij ook enorm veel respect voor Ab Fafié. "Hij is tactisch een heel goede trainer, werkte vanuit de verdediging. Hij heeft wel iets neergezet bij FC Utrecht hoor. Hij wist dat er een paar goede verdedigers rondliepen als Verrips, De Kock, Roest, Van der Meer en Liesdek. Vooral met De Kock heeft hij heel veel gewerkt. Ik denk ook dat De Kock enorm veel aan Fafié te danken heeft", aldus Edwin. Fafié was ook een trainer vol met bijgeloof. Edwin vervolgt: "Op een gegeven moment had hij een lichtblauw pak aan en vanaf het moment dat hij dat pak aan had verloren we een hele serie wedstrijden niet meer. Niet alleen met wedstrijddagen had hij dat pak aan maar ook op doordeweekse dagen. Hij had ook altijd een staande weegschaal waar hij zijn jas overheen hing voor de wedstrijd. Toen hebben we een keer die weegschaal in het krachthonk gezet, hij in paniek, want zonder die jas zouden we verliezen. Smolarek moest ook altijd als laatste het veld op van hem. Toen ik terugwilde om andere schoenen aan te trekken, toen moest Smolarek wachten tot ik klaar was en mocht hij als laatste naar buiten". De Kruijff heeft veel geleerd van Fafié: "Achteraf gezien was Fafié wel één van mijn beste trainers geweest, ondanks dat ik woorden met hem had en wegwilde maar niet mocht van hem". Uiteindelijke zorgde Theo Aalbers ervoor dat Edwin wel weg mocht en hij is toen een half jaartje uitgeleend aan de Graafschap onder Simon Kistemaker. "Na een half jaar kwam ik terug bij FC Utrecht en gingen we op trainingskamp naar China. Op dat trainingskamp ging Jean-Paul de Jong mee om een contract af te dwingen. Tijdens dat trainingskamp moest ik me melden bij Ab Fafié. Toen zei hij: "Kruijff, sans rancune". Ik heb vanaf dat moment ook bijna alles gespeeld en werd zelfs topscorer dat jaar met 7 goals en ik heb ook wel goede wedstrijden gespeeld".

De emotionele kant
Edwin vervolgt het gesprek over zijn moeilijke periode bij FC Utrecht: "Ik heb heel veel moeite gehad met de benadering vanaf de tribunes en de pers op mijn spel. Ik schijn een uitstraling gehad te hebben dat ik laconiek was, terwijl ik me juist altijd betrokken wilde houden bij het spel. Ik bood me ook altijd aan en Wim van Hanegem zei aan het begin van mijn carrière: "Als jij niet goed speelt dan wil je door een fantastische actie je zelfvertrouwen terug krijgen. Je moet juist als je niet goed speelt simpel spelen. En als dat goed gaat komen die acties wel weer. Dat heeft hij wel honderdduizend keer gezegd maar dat deed ik dan niet, omdat ik zo niet ben. Dat heeft me toch ook wel min of meer mijn kop gekost". De eerste twee jaar heeft volgens de Kruijjf toch een bepaald verwachtingspatroon gewekt bij de supporters: "Dan ging het wat minder maar ze verwachten toch van je dat je goed speelt en je acties maakt. Ze gingen me dingen verwijten en ik reageerde daarop, dat waren toch dingen die ik nog nooit meegemaakt had. Ik ben ook daardoor mindere wedstrijden gaan spelen, dat kwam ook door de mentale weerbaarheid die ik minder had dan bijvoorbeeld een Roest of Alflen. Die legden dat naast zich neer en gingen door, maar ik liep daar toch wel wat langer mee door". Dat was ook de reden waarom hij en Jan-Willem van Ede zo emotioneel reageerden na die 7-2 overwinning op MVV. "Ja, Leo van Veen was net daarvoor ontslagen. Ik heb voor het seizoen goede gesprekken gehad met Van Veen over mijn positie, hij zag mij ook als de man achter de spitsen. Maar toen hij eenmaal trainer werd heb ik ook niet op die positie gespeeld. Toen waren er wat akkefietjes met hem en werd ik min of meer afgeserveerd". Henk Vonk en Ton du Chatinier namen toen het roer over en tegen MVV kreeg Edwin de Kruijff het vertrouwen van het duo. "Ik dacht echt, ik pak nu mijn kans en loop het vuur uit mijn sloffen en we zien het wel. Na die eerste goal stond ik al met tranen in mijn ogen en uiteindelijk wonnen we met 7-2. Ik was zo blij na die wedstrijd omdat ik toch een Utrecht-man ben en die wedstrijd ook had laten zien dat ik het wel kon. We hadden die overwinning ook hard nodig. Toen na afloop Van Ede naar me toe kwam en "klasse pik" tegen me zei keken we elkaar aan en werden we ineens heel emotioneel, dat was toen ook nog vol in beeld bij Studio Sport".

De goede tijd in het Noorden
Aan het einde van dat seizoen had De Kruijff nog een gesprek met de nieuwe trainer Simon Kistemaker, hij wilde hem er graag bijhouden. Edwin legt uit waarom hij toch wegging: "Ik was toen transfervrij en kon dus ook weg. Ik heb toen aanbiedingen gehad van Roda JC en FC Groningen, ik heb toen voor Groningen gekozen om een nieuwe start te maken. Ik ben daar vrij snel geblesseerd geraakt aan mijn lies en heb daardoor bijna een jaar niet kunnen voetballen". Na die blessure heeft hij nog wel een aantal wedstrijden bij Groningen gespeeld maar is toen halverwege het seizoen naar Veendam gegaan. "Ik heb daar een hele leuke tijd gehad, ik woonde toen nog in Groningen. Na verloop van tijd scheurde ik mijn kniepezen en toen was het klaar. Ik heb in Groningen echt een mooie tijd gehad, gewoon samen met mijn vriendin iets nieuws opbouwen en even weg uit de regio Utrecht. Groningen is een fantastische stad en we hadden toen een goede selectie met Erwin Koeman, Huizingh, Gall en Kooistra. Het is gewoon goed voor me geweest, voor mijn privé-situatie en ook als voetballer heeft het me goed gedaan. Mijn dochter is daar ook geboren, dus die binding blijft altijd."

Een nieuwe start in de voetbalwereld
In 2001 stopt de Kruijff met voetbal, hij speelde toen bij Veendam. "Ik ben toen bij de VVCS gaan werken en werk daar nog steeds. Ik ben daar spelersbegeleider. Ik ben als speler ook altijd lid geweest van de VVCS en ik zat ook vaak in de spelersraad en kwam daardoor ook vaak in aanraking met de VVCS. Toen ik tegen afkeuren aanzat kreeg ik een gesprek met de VVCS en hebben ze me gevraagd om een begeleider op te volgen die daar wegging. Ik had daar wel oren naar, maar ik wilde eigenlijk nog wel voetballen". Na een knieblessure, opgelopen in september 1999, was hij anderhalf jaar uit de roulatie. Daarna heeft hij nog een half jaar bij Veendam gespeeld. Edwin over het einde van zijn carrière: "Veendam wilde mijn contract niet verlengen en er was weinig belangstelling. Ik woonde inmiddels ook alweer in Bilthoven. Ik heb me na Veendam bij Sparta Nijkerk aangemeld en tijdens mijn vakantie werd ik gebeld door Emmen of ik daar de voorbereiding mee wilde trainen en daar eventueel een contract verdienen. Ik was al snel met Emmen rond over een 1-jarig contract, maar toen de medische keuring gedaan moest worden ging het mis. Na een gesprek met die chirurg en de uitleg wat er mis zou kunnen gaan had ik daar wel vrede mee. Ik ben toen naar de VVCS gegaan en heb het aanbod om spelersbegeleider te worden geaccepteerd. Eerst op stagebasis om te kijken of het wel bevalt van beide kanten. Na een half jaar werd dat omgezet in een vast dienstverband". Hij begeleidt daar spelers uit de ere- en eerstedivisie als ook jeugdspelers. "Ik heb daarbij ook regelmatig contact met FC Utrecht. Mede ook door de zaken met Bas van den Brink, Leen van Steensel en Adnan Alisic. Ik vind het zo jammer dat Alisic niet doorgebroken is bij FC Utrecht. Precies op het moment dat Tanghe minder ging spelen raakte Alisic geblesseerd aan zijn enkel. In de winterstop is Caluwé toen gehaald en toen was het voor Alisic wel duidelijk dat het moeilijk zou gaan worden. Hij doet het nu goed bij Dordrecht en kan daar doorgroeien en dan is hij over een paar jaar rijp genoeg om naar de eredivisie te gaan".

Veel verwachtingen van Rob Alflen
Na eerder gestopt te zijn bij FC de Bilt is hij begin dit seizoen weer begonnen bij de 2e klasser. "Arno van Dieten heeft me aan het begin van dit seizoen overgehaald om weer te gaan spelen. Ik kende hem nog van Sparta Nijkerk en het gaat wonderbaarlijk goed, weinig klachten tot nog toe". Bij FC de Bilt is er dus een hereniging met oud-collega Rob Alflen die daar trainer is: "Ja, dat maakt het wel extra leuk. Ik ben ook heel erg gecharmeerd van zijn trainerskwaliteiten. Ik ben er van overtuigd dat hij binnen een aantal jaar het betaalde voetbal inrolt. Ik ben ook altijd bevriend met hem geweest. We hebben elkaar even uit het oog verloren, maar de laatste jaren is dat weer helemaal als vanouds. Hij was ook bijna jeugdtrainer geweest bij FC Utrecht, maar mocht dat destijds niet combineren met zijn werk bij RTV Utrecht. Ik verwacht heel veel van Alflen in de toekomst als trainer. Hij is ook de beste speler waarmee ik gespeeld heb en ook het meest aan gehad heb. Het driehoekje met hem en Verrips was toen de tijd heel gevaarlijk. We rouleerden constant van plek, dan stond ik weer een aantal minuten rechtsback als Verrips voorin was. Robbie was daarin altijd de coördinator, hij zorgde altijd dat de posities ingevuld bleven".

De goede herinneringen aan FC Utrecht
"Ik ben wel blij dat ik bij FC Utrecht heb mogen voetballen, ook omdat ik in mijn jeugd voor FC Utrecht was. Ik had geen seizoenkaart, maar kwam er toch wel regelmatig. Ook de nacompetitie waarin UEFA Cup gehaald werd met Erik Willaarts ging ik alle wedstrijden kijken, ik speelde toen in de A1 van FC Utrecht. Het mooie was dat ik zelf in die UEFA Cup mocht spelen, al wist ik toen nog niet eens dat ik bij de A-selectie zou komen. Ik kijk met een heel goed gevoel terug op mijn carrière bij FC Utrecht. Ik voel nu ook betrokkenheid als er iets gebeurt bij de club. Zoals vorig jaar met Di Tommaso. Ik zat toen met Braafheid in Breukelen toen hij gebeld werd met de mededeling dat David overleden was. Ik vroeg nog of dat familie was, maar toen vertelde hij dat Di Tommaso overleden was. Dat verwacht je nooit, een gezonde speler van 26 jaar. Rillingen kreeg ik er van. Ook toen onlangs die documentaire op RTV Utrecht over Di Tommaso werd uitgezonden was het weer indrukwekkend om te zien hoe de club daar mee is omgegaan. Heel knap dat de club binnen twee dagen zo'n herdenking georganiseerd heeft. Dat heeft veel indruk gemaakt in de rest van het land. Ook de bekerfinales ben ik mee geweest, geweldig om dat mee te maken. En ik heb natuurlijk ook een andere binding met de club omdat ik een aantal spelers begeleid. Dan moet je het beste voor de spelers eruit halen en leef je met ze mee".Edwin eindigt het gesprek: "Mijn leukste tijd van mijn carrière was bij FC Utrecht, privé was Groningen voor mij de mooiste tijd waar ik toch als mens completer ben geworden. De dieptepunten zijn toch wel de drie operaties die ik heb moeten ondergaan. Iedere keer weer revalideren en apart van de groep trainen, je valt dan toch min of meer buiten de groep. Ik volg nog steeds de verrichtingen van de clubs waar ik gespeeld heb. Ik vind het leuk als Groningen en Veendam winnen, maar over het algemeen ben ik gewoon een FC Utrecht-fan, absoluut".